Μαυρος Γατος-Παραλια Νιφορεικων Κατω Αχαια

Ενα υπεροχο εστιατόριο και καφέ το οποίο βρίσκεται στην παραλια Νιφορεικων,λιγα χιλιόμετρα εξω απο την Κατω Αχαια και μολις μιση ωρα περίπου απο την Πατρα..
Πολυ καλη εξυπηρέτηση,φανταστική θεα και λογικες τιμες..
Κανοντας το μπανιο σου στη καθαρη θαλασσα και με μολις 2 βηματα να πινεις το καφε σου,ο Μαυρος Γατος ενδείκνυται για να περασεις μια ομορφη μερα συνδυάζοντας Διασκέδαση,μπανιο,ηλιοθεραπεία,φαγητο και καφέ!
Επισκεφθήτε το!!

Six beautiful and bizarre bridges

Transformative function in Germany

In their most basic form, bridges help people get from point A to point B. Yet sometimes – like in the case of the Rakotz bridge in Kromlau, Germany (pictured) – the structure can transform the very landscape around it and become a work of art.

We went looking for some of the world’s most beautiful bridgesand found plenty of nominations from users on the question-and-answer site Quora.com. Here are a few of their selections, remarkable for their physical beauty, architectural ingenuity and harmony with their surroundings. 

Spanning the sky in Malaysia

Architect Mayur Kanaiya gave special props to the Langkawi Sky Bridge, a 125m-long curving cable bridge atop Gunung Mat Cincang mountain on Pulau Langkawi island. “The curving bridge deck allows visitors an intimate experience of the forest canopy and wildlife,” said Kanaiya. “It’s a great example of treading lightly on the land.”

A natural wonder in India

Instead of bricks, mortar or even standard planks of wood, the village of Cherrapunji in the state of Meghalaya – known as one of the wettest places in the world – builds bridges out of tree roots. The local War-Khasis tribe learned long ago how to tame the roots of the native ficus to grow in a certain direction, using bamboo as support. Some of the bridges are more than 30m long and can support the weight of 50 people, said Ravi Kodakandla, a Quora user from Hyderabad, India. 

Going below ground in the Netherlands

While most bridges cross above water, the sunken bridge at Fort de Roovere near the village of Halsteren sinks just below it. Architecture student Wu Zhuoyi nominated the bridge because it takes visitors through a moat. The walls function like a dam to keep the water out and the structure blends seamlessly with its surroundings, remaining invisible from a distance. 

Acrobatics on display in London

Forget the drawbridge. In London, the 12m-long Rolling Bridge curls to one side to let boats through the Grand Union Canal at Paddington Basin. “Its eight steel and timber hinged sections will curl up until the two ends of the bridge meet, forming an octagonal shape,” said Koen Kas, an entrepreneur from Belgium. “Every Friday at noon, the bridge performs its acrobatics for admiring crowds.” 

The tenacity of mankind in Yemen

Mechanical engineer Achilleas Vortselas had a special affection for stone bridges. “No modern bridge can compare in grace with traditional stone arch bridges,” he said. “Stone bridges often demonstrate the tenacity of mankind to overcome physical obstacles, even with modest technical means. Shaharah Bridge in Yemen is a marvellous case of that.”

Introducing Goa-India

South Goa is sleepier than the north but what it lacks in cosmopolitanism it makes up for in natural beauty; the beaches and fishing villages of Canacona are set in a truly stunning landscape. There are dozens of yoga and wellness experiences, plus historical Portuguese and Goan heritage homes inland.

And one of the best reasons of all to visit now is the brilliant food scene that is developing in north Goa. It is one of the most exciting in India: a modern cuisine with a combination of local, national and international influences but with an identity all its own. And there are countless places to try it.

Where to eat

 Getting fresh … chef Gome Galily at his restaurant, Matsya Freestyle Kitchen. Photograph: Matthew Parker

Matsya Freestyle Kitchen, Samata Holistic Retreat Center, Pernem
Israeli chef Gome Galily has worked at top restaurants Noma and Nahm, yet he’s a Goa-kid at heart, and spends a lot of time here. As with Bhatti Village, there’s no menu but that’s where the similarities end. Booking is mandatory: you discuss food preferences and after that, Gome does his mind-blowing thing. On our last visit, I had tuna tataki, mussels and red snapperceviche with yuzu, miso aubergine caviar and beef tataki with Jerusalem artichokes.
• Four-course menu £13pp, seven-course £21.60pp, +91 839 091 8385, samatagoa.com

Advertisement

Bomras, Candolim
Owner Bawmra Jap’s Burmese-influenced global cuisine regularly tops best-of lists. Chopped rockfish in banana leaf with wakami and black fungus, and Aldona pork with pumpkin wasabi mash and spinach were, for me, standout dishes. Otherwise go for the exquisite pickled tea-leaf salad and ridge gourd tempura accompanied by a lip-smacking tamarind margarita.
• Meals for two from £11, +91 976 759 1056,bomras.com

Bhatti Village, Nerul
This cosy, traditional, Goan Catholic taverna also happens to be the go-to joint for some of the state’s best chefs. There’s no menu: co-owner Patrick D’Souza will tell you which dishes his wife Merciana is cooking on the day, which may include fried whitebait, roast beef, and Goan classics like chicken cafreal, pork vindaloo and fish curry. Trust his judgment, enjoy the atmosphere, and definitely try the local spirit, caju feni (made from cashew apples). Reservations are recommended.
• Meal for two from £5.50, +91 982 218 4103, no website

Le Roi Arthur, Verla Canca

This is a stunning French open house, boutique and restaurant run by owners Melyssa and Romain, and is still a bit of a secret. Drop in and look around, or call before to speak with Romain about dining options: he prepares meals according to budget and taste.
• Case Zuzuarte, Naika Waddo, Verla Canca,+91 976 703 8901, leroiarthurgoa.com

Advertisement

Go with the Flow, Baga
Brazilian chef Guto Souza’s lively restaurant is definitely a hotspot. There are decent seafood options and quality sushi, but meat is where Guto’s heart lies: with a delicious pork belly, knockout steak, and plenty of other beef dishes, such as strips you barbecue yourself at the table. All profits go to the Samarpan Foundationcharity.
• Meal for two from £11, +91 750 777 1556,gowiththeflowgoa.com

Sublime, MorjimChris Saleem Agha Bee is the hippy-raver-chef poster child of Goa, and his restaurant Sublime, now on Morjim Beach, is an institution, serving Goan-international fusion food for almost a decade. Chris is constantly experimenting with dishes and flavour combinations, so expect tandoori prawns over saffron fenugreek risotto and sesame tuna with sweet chilli, alongside the famous lychee lemongrass martini.
• Meal for two from £16.20, +91 982 248 4051,facebook.com/SublimeMorjim

Where to drink

 The Elevar, on Ashvem Beach, is a great place to watch the sun go down. Photograph: Matthew Parker

Elevar, Ashvem Beach
A sister venture to Sublime, Elevar is a cool beachfront bar and restaurant run by Sai, also a chef. Grab one of the ocean-view sofas and watch the sun go down in style with an incredible cucumber basil martini or the green-chilli-infused kokum special. It also serves one the best chicken thalis around.
• +91 98235 31102,facebook.com/elevarashvem

Cantare, SaligaoTucked away in untouristy Saligao, Cantare is a sophisticated village bar in a renovated Portuguese house. Frequented by locals and in-the-know tourists, the singular atmosphere is a million miles from the crowded beach scene. The bar has wine and spirits ranging from local brews (from 90p) to exceptional, high-end international cocktails (up to £27), decent snacks and jazz nights on Mondays.
• +91 832 240 9461, no website

Katzensuppe, Vagator Beach Road
Starting at 10pm and running in to the early hours, this indoor club with an outdoor hangout area is one of Goa’s best nightspots – attracting quality DJs and a smart crowd. The extensive cocktail list runs from classic to interesting (maple whisky sour, pineapple and sage margarita), and the drinks are all professionally made.
• Cocktails from £4.30, katzensuppe.com

Boomshankar, Canacona
Boomshankar isn’t fancy but it has a big, old-fashioned beach cocktail list and the best sunset spot in Goa – with tables looking over the gorgeous Colomb Bay.
• +91 976 518 7294,goaboomshankar.weebly.com

Casa Xetio, near Cine National, Panaji
Opened in 1953, this hideaway is the authentic Goan bar experience. On the outside it looks like a small, old-world liquor store, but forget yourself, walk right behind the counter, take a seat in the front room or the hallway (complete with discrete exit to a side street), knock back some drinks and chat with owner Dilip and the locals. You can buy the antiques dotted around if they take your fancy and drink like a king for less than 200 rupees (£2.15). Do try the feni from Valpoi!

Where to stay

 Palm Grove. Photograph: Matthew Parker

Palm Grove, MandremThis friendly and chic Scandinavian resort on Goa’s finest beach is personified by its owner, Eva Kvie, who goes out of her way to help. Little Palm Grove, a sister resort 50 metres away, is a more private affair compared with Palm Grove’s family-friendly environment but both have beautifully furnished cottages, reflecting the gorgeousness outside.
• Cottages from £92 B&B (open November-April), +91 965 706 3046, palmgroveingoa.com

Turtle Hill, CanaconaOn the rise between south Goa’s Colomb Bay and Patnem Beach, this private boutique property is split between beach rooms and two-storey hill bungalows, both with a luxurious south-east Asian feel, exceptional in design and decor. And the breakfasts are exquisite.
• Doubles from £87 B&B (open November-April), +91 942 125 7164, turtle-lounge.com

Amarya Paros, Morjim

 Photograph: Matthew Parker

The French-owned Amarya Group offers some of the finest customer service in entire country, so you’ll be well cared for by owner Mathieu while staying in its luxury Rajasthani tents (some of which are air-conditioned), a stone’s throw from Morjim Beach. The upper deck restaurant serves an outstanding breakfast, as well as fine cocktails.
• Tents from £64, suites from £97 (open November-April), +91 982 389 2353,amaryagroup.com/paros-amarya

Jardim a Mar, Agonda

This is a German/Nepalese-owned resort on the relaxed, backpackers’ favourite, Agonda Beach. You can choose between beachside rooms, village-side rooms and beach huts, each a simple bed-bathroom-mosquito net affair, retaining the old Goan feel (at old Goa prices) while offering good service, proper coffee and decent food in the charming communal area.
• Rooms from £7.50, huts from £12 (open year round), +91 942 082 0470, jardim-a-mar.com

Vivenda Dos Palhacos, Majorda

This converted Portuguese villa just 1km from Majorda beach has six guestrooms and bucketloads of personality. Sibling hosts Simon and Charlotte Hayward’s family history in India stretches back three generations, and fills the hotel’s walls and corridors. Charlotte looks after guests in the day, Simon at night, where the often-raucous (but non-compulsory) communal dinners provide a wonderful way of making friends and picking up the local gossip.
• Doubles from £49 B&B (open year round), + 91 832 322 1119, vivendagoa.com

Beach report

 Dusk on Agonda beach. Photograph: Benjamin Madgwick/Getty Images

Agonda, Palolem and Patnem
The far south feels like another world sometimes. Aside from Palolem, which has become a bit of a monster of late, these beaches are quieter, and the scene is calmer – though food and drink are plentiful. The stunning south Goa coast from the Sal river to Agonda beach, on a winding hilly road takes in temples, coconut groves, fishing villages, the old fort of Cabo de Rama, and a host of hidden beaches. Rent a scooter or Enfield to best experience this beautiful land.

Morjim, Asvem and MandremThis stretch in northern Pernem has a combination of beautiful, relatively peaceful shores, and a modern, cool beach culture. Some of the smartest boutique properties are here, and this is increasingly the place for the hippy-chic crowd to eat, drink and party. It also has a strong yoga and wellness scene.

Central GoaThis region has long, empty beaches, dominated by five-star resorts. It’s best for those looking for all-inclusive deals and comfortable holidays.

Anjuna and Vagator
The old hippy haunts have become increasingly commercialised and crowded but there are still good places to eat, drink and party, especially around Little Vagator.

Undeveloped beaches
Galgibag, Cola and Keri are three different beaches with one thing in common: there’s still not so much there. Good places for an escape (avoid at weekends though).

Markets

 Spices of life … Mapusa market. Photograph: Alamy

Mapusa
This town has a daily market full of fruit, veg, fish, bread, flowers, spices, clothes, street food and home goods. On Friday it supersizes, attracting a large number of traders from around the state. Go to experience the colour and bustle of real Goan life, and remind yourself that, yes, you are in India.

Anjuna
The Wednesday Flea Market (8am–7pm,facebook.com/Anjuna.Flea.Market) in Anjuna has been running for decades. It was originally a hippy meeting place, and though it has become increasingly busy, it still holds a certain charm and is worth a visit.

Arpora
In recent years the Saturday Night Market (snmgoa.com) in Arpora has taken Anjuna’s crown, with a vibrant atmosphere, great designers, food (incredible rotisserie chicken), drink and music.

Heritage

The southern regions of Salcete and Quepem have a rich Portuguese legacy visible in the heritage homes. The Braganza Mansion in Chandor and the Figueiredo House in Loutolim are worth visiting. Panjim’s Fontainhas and the 16th-century Old Goa are both interesting sites

Visit West Peloponnese-Lagoon Kotychi

Kotychi (Greek: Κοτύχι) is a lagoon in the northwestern part of Elis, Greece. It straddles the boundaries of the municipal units Lechainaand Vouprasia. It is located 23 km north ofAmaliada and 45 km southwest of Patras. The lagoon is connected with the Ionian Sea. It is a protected wetland area, as recognized by theRamsar Convention,^[1] The Kotychi lagoon is an important areas for waterbirds in Greece.^[2] Its surface area is 3.7 km².

Botswana-Μια υπέροχη χωρα της Αφρικής

Ταξίδι στη Μποτσουάνα Ταξίδι στη Μποτσουάνα Φανταστείτε μια χώρα στο μέγεθος της Γαλλίας και με τον πληθυσμό του Παρισιού. Είναι τεράστια αλλά «άδεια». Ένα φυσικό περιβάλλον που δεν έχει επηρεαστεί από τον πολιτισμό. Εδώ θα βρείτε το Δέλτα του ποταμού Okovango, το μεγαλύτερο εσωτερικό δέλτα στον κόσμο, το οποίο βρίθει φυσικής ζωής. Η Μποτσουάνα είναι επίσης η πατρίδα του εθνικού πάρκου Chobe, το οποίο συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο αριθμό άγριων ζώων στην Αφρική, με τα κοπάδια των ελεφάντων να φτάνουν τα 500. Αυτά τα καταφύγια άγριων ζώων (game reserves) διαθέτουν επίσης μερικά από τα πιο πολυτελή safari lodges σ’ ολόκληρη την Αφρική και ο αριθμός των επισκεπτών είναι αυστηρά περιορισμένος από το νόμο. Για όλους αυτούς τους λόγους, μερικοί άνθρωποι θεωρούν την Μποτσουάνα τον απόλυτο προορισμό για σαφάρι. To Abu Camp βρίσκεται σε μια αχανή ιδιωτική έκταση 180.000 εκταρίων πυκνής βλάστησης στην καρδιά του Δέλτα του ποταμού Οκαβάνγκο. Έχοντας πάρει την ονομασία του από ένα πολύ σπάνιο είδος ελέφαντα, υπήρξε η βάση απ’ όπου τα πρώτα safaries ελεφάντων ξεκίνησαν πριν από 17 χρόνια. Σήμερα η "κατασκήνωση" βρίσκεται στην άκρη μιας μεγάλης λιμνοθάλασσας η οποία φιλοξενεί ένα κοπάδι ιπποπόταμων. Vumbura Plains camp is located in the Okovango delta, one of the most spectacular safari destinations in the world. Here you will see a great many of the animals for which safaris are famous: lions, leopards, elephants, cheetahs, buffalos, antelopes as well as and a large variety of birds. The Vumbura Reserve offers both land and water activities: whether by 4X4, boating or walking.  Μετά τα «ακραία παιχνίδια» στη Ζάμπια, ακολουθεί ένα μοναδικό σαφάρι στην ανεξερεύνητη Μποτσουάνα, γνωστή και ως «Ελβετία της Αφρικής»... Οσα ήξερα πραγματικά για την Μποτσουάνα; Με την άκρη του μυαλού μου θυμήθηκα πως είναι η χώρα για την οποία μου μιλούσε για τρεις συνεχόμενες μέρες και νύχτες ο ιδιοκτήτης του χόστελ στο Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νότια Αφρική. Τα τελευταία δέκα χρόνια διοργάνωνε εξορμήσεις από το Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Λιβινγκστόουν στη Ζάμπια, διασχίζοντας με το ειδικά διαμορφωμένο τζιπάκι του όλη την έρημο Καλαχάρι. Νομίζω ότι είχε κάποιο είδος εξάρτησης με την Καλαχάρι, τη θεωρούσε κατά κάποιον τρόπο σπίτι του. Μου έλεγε απίστευτες ιστορίες που του είχαν συμβεί, όπως τότε που του έφυγε ένας Αγγλος τουρίστας για να βγάλει φωτογραφίες και τον βρήκε μετά δύο μέρες σε πλήρη αφυδάτωση, κάπου 500 μέτρα από την κατασκήνωση! Συνέχεια μου μιλούσε γι' αυτήν, τη θεωρούσε το μοναδικό σημείο πραγματικής άγριας φύσης στην Αφρική, μια και όλα τα άλλα μέρη είχαν κατά κάποιον τρόπο κατακτηθεί από τον πολιτισμό. Ακόμα και οι τελευταίες του λέξεις πριν φύγω ήταν «Ντιμίτρις, ντοντ φοργκέτ του ριντ δε μπουκ Δε κράι οφ Καλαχάρι» (Δημήτρη, μην ξεχάσεις να διαβάσεις το βιβλίο Το κλάμα της Καλαχάρι)! ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ Αυτές οι εικόνες γυρνούσαν στο μυαλό μου, καθώς μαζί με τον Ντάβιντ, έναν Eλβετό σεφ από το Νταβός, στριμωγμένοι στο λεωφορείο, πηγαίναμε για το συνοριακό πέρασμα του Καζουνγκούλα. Το να διασχίσει κανείς αυτό το πέρασμα δεν ήταν διόλου εύκολη υπόθεση, κυρίως αν συμπεριλάβεις τις επιπλοκές του νόμου του Μέρφι! Ηδη, από την προηγούμενη ημέρα, ο Μέρφι είχε δείξει τα δόντια του, καθώς, με έναν κανονισμό μόλις δύο εβδομάδων, οι ταξιδιώτες έχαναν το δικαίωμα να βγουν από τη Ζάμπια για λίγες μόνο μέρες -για να επισκεφτούν, για παράδειγμα, την Μποτσουάνα- κι έπρεπε να πληρώσουν ένα μικρό αντίτιμο παράτασης της ζαμπιανής βίζας. Επίσης, όποιος έβγαινε από τη χώρα θα χρειαζόταν να εκδώσει καινούργια βίζα εισόδου, δηλαδή, περίπου, άλλα 50 δολάρια. Μπορεί κανείς να σκεφτεί πως το έξτρα αυτό ποσό δεν είναι και τόσο υπερβολικό, αλλά, αν αναλογιστεί πόσες τέτοιες αναποδιές των 50 δολαρίων μπορούν να συμβούν σε ένα ταξίδι μερικών μηνών, τότε καταλαβαίνει πως ο προϋπολογισμός μπορεί να επαυξηθεί έως και 50%. Το πέρασμα της Καζουνγκούλα δεν είναι ακριβώς πέρασμα. Πρέπει να πάρεις ταξί από το Λιβινγκστόουν για μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη, μετά να βρεις λεωφορείο μέχρι τα σύνορα, να τελειώσεις με τα γραφειοκρατικά, να ελιχθείς ανάμεσα στις νταλίκες και στα φορτηγά και να βρεις μια καλή θέση σε σκιά για να περιμένεις το ποταμόπλοιο-σχεδία που θα διασχίσει το φαράγγι Ζαμβέζη, το φυσικό σύνορο Ζάμπια και Μποτσουάνα. Κι όλα αυτά, μαζί με την έκδοση της βίζα της Μποτσουάνα, να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τις έξι το απόγευμα, οπότε κλείνει το πέρασμα. Πώς τα καταφέραμε ούτε που θυμάμαι. Απλώς μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα που κατεβαίνει η καταπακτή του καρυδότσουφλου και κάτω από την οργή μιας τροπικής βροχής τρέχουμε μες στις λάσπες, έξι παρά δέκα, το πιο γρήγορο πεντακοσάρι της ζωής μας με όλο τον εξοπλισμό στην πλάτη. Τα είχαμε καταφέρει! Το αποτέλεσμα, όμως, ήταν να βρισκόμαστε στην Μποτσουάνα μεν, στη μέση του πουθενά δε. Τελικά, ένα από τα φορτηγά σταμάτησε και μας πήγε ώς το Thebe River Camping λίγο έξω από το Κασάνε, τη συνοριακή πόλη της Μποτσουάνα και ορμητήριο για το εθνικό πάρκο του Τσόμπε. Η διαμονή κόστιζε μόλις 8 δολάρια, αλλά ήταν ένα από τα πιο οργανωμένα lodge που είχα δει μέχρι τώρα, ακριβώς δίπλα στις όχθες του ποταμού. Εκεί βρήκαμε το χρόνο να ρωτήσουμε και να οργανώσουμε τις επόμενες ημέρες και κυρίως να ενημερωθούμε για την ίδια την Μποτσουάνα. ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ Η Μποτσουάνα είναι μια χώρα στο μέγεθος της Γαλλίας, μόνο που το 85% καλύπτεται από την έρημο Καλαχάρι. Στο υπόλοιπο 15% ζουν ειρηνικά μόλις 1,6 εκατομμύριο άνθρωποι διαφορετικών φυλών. Αυτό το «ειρηνικά» έχει πραγματικά τεράστια σημασία για μια αφρικανική δημοκρατία. Πολλοί την αποκαλούν «Ελβετία της Αφρικής», αφού τα τύμπανα του πολέμου δεν έχουν ηχήσει για πολλές δεκαετίες και οι εκλογές δεν συνεπάγονται εμφύλιο πόλεμο, όπως συμβαίνει στις περισσότερες γειτονικές χώρες. Ενα από τα πιο εντυπωσιακά στατιστικά της Μποτσουάνα είναι ότι η συνεχόμενη ειρήνη και η πολιτική σταθερότητα την κατέταξαν ως τη χώρα με τη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη παγκοσμίως στο διάστημα 1966 - 1997! Εκτός από τα διαμάντια και τους πολύτιμους λίθους, η Μποτσουάνα στηρίζεται και στον τουρισμό, όχι μόνο των τολμηρών που θα θελήσουν να διασχίσουν την Καλαχάρι, αλλά κυρίως αυτών που θα επισκεφτούν το Οκαβάνγκο Δέλτα, ένα από τα πιο διάσημα και εντυπωσιακά σημεία της αφρικανικής ηπείρου. Ο ποταμός Οκαβάνγκο, αφού διασχίσει την Αγκόλα και τη Ναμίμπια, καταλήγει στην Μποτσουάνα και δημιουργεί ένα δέλτα έκτασης 17.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, έναν απέραντο λαβύρινθο νησιών και λιμνών κι ένα οικοσύστημα με σπάνια βιοποικιλότητα. Η στάθμη του δέλτα αυξομειώνεται αισθητά σε εξαμηνιαίους κύκλους, κάνοντας νησιά να εξαφανίζονται κάτω από τα νερά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και να επανεμφανίζονται το χειμώνα, προκαλώντας και την αντίστοιχη μαζική μετανάστευση των ζώων, άλλων στο εσωτερικό του δέλτα και άλλων διασχίζοντας την έρημο Καλαχάρι. Ο ΜΑΚΡΥΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΕΛΤΑ Η κοντινότερη πόλη στο δέλτα είναι το Μαούν και παρά το γεγονός ότι ήταν δύσκολο να εγκαταλείψουμε το Thebe River Camping, ξυπνήσαμε κατά τις 4 τα χαράματα να μαζέψουμε τις σκηνές και να στηθούμε στη λεωφόρο, περιμένοντας να περάσει κάποιο ταξί ή τέλος πάντων κάποιο τροχοφόρο να μας πάει ώς τη στάση του λεωφορείου. Προορισμός μας το Μαούν. Οι ώρες περνούσαν απειλητικά και ώς τις 6 το μόνο που πέρασε ήταν ένα σκούτερ και μια πολυμελής οικογένεια ελεφάντων που διέσχισε νωχελικά το δρόμο. Τελικά, ως διά μαγείας, στις 6.30 η πλάση αφυπνίστηκε και πέρασε ένα τρακτέρ που μας πήγε σχεδόν ώς την πολυπόθητη στάση του λεωφορείου. Εκεί διαπιστώσαμε τι μας περίμενε τις επόμενες ώρες, αν όχι μέρες. Στη στάση ήταν στοιβαγμένος αρκετός κόσμος και περίμενε υπομονετικά τα δύο και μοναδικά λεωφορεία, που σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα δεν πήγαιναν στο Μαούν, αλλά στο Νάτα, μια πόλη αρκετές ώρες νότια, απ' όπου, αν ήμασταν τυχεροί, θα περνούσε κάποιο όχημα -αυτή τη φορά- για Μαούν. Οταν έφτασε το πρώτο λεωφορείο, έγινε πραγματικός πανικός και πιαστήκαμε κυριολεκτικά στον ύπνο. Υστερα από περίπου μισή ώρα, που ήρθε το δεύτερο, είχαμε πιάσει στρατηγικές θέσεις. Το αστείο ήταν ότι ο αριθμός των λεωφορείων δεν ήταν καθόλου τυχαίος, καθώς το δεύτερο λεωφορείο ρούφηξε στην κυριολεξία τους πάντες. Ποτέ δεν είχα φανταστεί πόσο πολλοί μπορούν να χωρέσουν σε ένα λεωφορείο! Στο Νάτα ήμασταν αρκετά τυχεροί, όχι γιατί η ανταπόκριση για Μαούν ήρθε στην ώρα της, αλλά γιατί άργησε αρκετά, ώστε να προλάβουμε να επαναφέρουμε την πλάτη μας, που είχε πάρει μια μόνιμη στάση «Γ» ή «Λ», στην καλύτερη περίπτωση. Το βράδυ είχαμε τελικά καταφέρει να φτάσουμε έξω από το Back to the Bridge Backpackers, ένα από τα πιο γνωστά lodge της περιοχής. Ο ιδιοκτήτης του ήταν μια πραγματικά ιδιάζουσα προσωπικότητα. Είχε εγκαταλείψει εδώ και πολλά χρόνια τη φασαρία του Γιοχάνεσμπουργκ και είχε μετατρέψει ένα κομμάτι της όχθης του ποταμού Thamalakane σε μικρό παράδεισο. Οταν, μάλιστα, μας είδε να μπαίνουμε κρατώντας μια κιθάρα στο χέρι (απαραίτητο αξεσουάρ για ένα τέτοιο ταξίδι), άρχισε να τηλεφωνεί σε διάφορες μουσικούς της περιοχής για ένα «jam session», το οποίο κράτησε -ούτε λίγο ούτε πολύ- ώς τις 4 το πρωί. Στο τέλος, αφού αναγκαστήκαμε να παίξουμε το «ζορμπάς, δε συρτάκι» για πολλοστή φορά, μας ρώτησε πόσες μέρες θέλουμε να πάμε στο δέλτα και χωρίς πολλές διεργασίες μάς έδωσε ραντεβού σε τρεις ώρες στην προβλήτα του lodge. Κανείς δεν πίστεψε ότι θα τηρούσαμε αυτό το ραντεβού, αλλά τελικά κατά τις 8 ήμασταν όλοι πάνω στο ιδιότυπο ποταμο-ταχύπλοό του. Ηταν μάλλον η ανυπομονησία μας να βιώσουμε την εμπειρία τού να κάνεις σαφάρι μέσα στο Οκαβάνγκο Δέλτα που λειτούργησε πιο δραστικά και από καφεΐνη. ΟΚΑΒΑΝΓΚΟ ΔΕΛΤΑ Η περιπέτεια στο δέλτα είναι μια περίπλοκη ίσως υπόθεση αν δεν βρεθείς εκεί και δεν σου δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις από κάποιον που είναι γνώστης της περιοχής. Το δέλτα καλύπτει μια πραγματικά τεράστια περιοχή, γεμάτη μικρά και μεγαλύτερα νησάκια. Χωρίζεται σε ζώνες ανάλογα με τη θέση σου εκεί (inner/outer, east/west) και υπάρχουν παντού διάσπαρτα καταλύματα. Αυτά τα καταλύματα μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες όλων των επιπέδων και των απαιτήσεων. Εμείς, ως γνήσιοι λάτρεις της περιπέτειας, διαλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε τις σκηνές μας και να μαγειρέψουμε το φαγητό στη φωτιά μαζί με τον οδηγό μας πληρώνοντας κάτι λιγότερο από 100 ευρώ για 3 μέρες/2 νύχτες. Ωστόσο, πολλά από τα απομακρυσμένα lodge προσφέρουν διατροφή/διαμονή που ξεπερνά κάθε φαντασία, ενώ η πρόσβαση σε αυτά γίνεται μόνο με αεροπλάνο (διαθέτουν, μάλιστα, δικά τους μικρά αεροδρόμια), καθώς είναι βαθιά χωμένα μέσα στο δέλτα. Τα πιο διάσημα βρίσκονται στο εθνικό πάρκο του Moremi και η μία διανυκτέρευση κοστίζει πάνω από 1.000 - 1.500 ευρώ ανά άτομο, ενώ τα αεροπορικά χρεώνονται ξεχωριστά από 200 έως 400 ευρώ. Η διαδρομή με το ταχύπλοο κράτησε κάπου μισή ώρα και ήταν μια απίστευτη εμπειρία, κάτι σαν να τρέχεις ξέφρενα με μοτοσικλέτα αγώνων σε μια πίστα μεγάλη όσο και το Οκαβάνγκο Δέλτα. Οταν φτάσαμε, βγήκαμε σε ένα μικρό νησί όπου υπήρχε ένα ψαροχώρι. Εκεί μας περίμεναν μαζεμένοι καμιά δεκαριά οδηγοί μοκόρο. Το μοκόρο είναι στην ουσία ένα είδος ινδιάνικης πιρόγας, φτιαγμένης από κορμό δέντρου και είναι το αποκλειστικό μέσο διακίνησης μες στο δέλτα (αν εξαιρέσεις τα τριθέσια αεροπλάνα!). Χωράει το πολύ δύο επιβάτες, τις αποσκευές και τον οδηγό, ο οποίος το κατευθύνει όρθιος, όπως οι γονδολιέρηδες στη Βενετία. Οι οδηγοί μοκόρο της περιοχής του Σερόνγκα έχουν ιδρύσει το Okavango Poler Trust, μια ένωση που διαπραγματεύεται απευθείας τις τιμές των σαφάρι με τους διοργανωτές, αποφεύγοντας τους μεσάζοντες και τις ιδιωτικές συμφωνίες, οι οποίες μπορούν να απογειώσουν τις τιμές εις βάρος των οδηγών. Ολα τα έσοδα αναδιανέμονται και επενδύονται αποκλειστικά στην κοινότητα και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Αυτή η ιδιότυπη κολεκτίβα όχι μόνο υπερασπίζεται τα δικαιώματα των οδηγών και ρυθμίζει τα σαφάρι ώστε να έχουν όλοι δουλειά, αλλά είναι και υπεύθυνη για την τήρηση των κανόνων οικο-τουρισμού στο δέλτα. Οταν βάλαμε πάνω στο μοκόρο και την τελευταία αποσκευή, το μοκόρο βυθίστηκε τόσο πολύ, που το νερό ξεπέρασε το χείλος του. Ο οδηγός μάς είπε να μην ανησυχούμε και να απολαύσουμε τη διαδρομή. Εγώ, πάλι, μες στον πανικό δεν ήξερα τι να τον πρωτορωτήσω, αν συμβαίνουν συχνά ατυχήματα ή αν υπάρχουν πεινασμένοι κροκόδειλοι στην περιοχή(;). Εν τέλει, βγάλαμε κάποια περιττά πράγματα και κάπως ανέβηκε το μοκόρο. Ξεκινήσαμε και η διαδρομή ήταν κάτι που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί. Αλλες φορές περνούσαμε από ατελείωτα δάση με νούφαρα και άλλες χανόμασταν σε πυκνά καλάμια. Μια αχανής έκταση, όπου όλα έμοιαζαν ίδια. Ο οδηγός, όμως, φαινόταν να ξέρει καλά πού πάμε. Οι πολλές διαδρομές είχαν ανοίξει κάποιο είδος δικτύου δρόμων και λεωφόρων μες στις καλαμιές, ενώ συναντούσαμε και άλλους εκδρομείς. Οι οδηγοί σταματούσαν για λίγο, αντάλλασσαν νέα και μετά συνέχιζαν. Σε κάποιες «διασταυρώσεις» δημιουργήθηκε, μάλιστα, κυκλοφοριακό χάος, όταν 10 - 15 μοκόρο κόλλησαν το ένα πάνω στο άλλο. ΩΡΑ ΓΙΑ ΣΑΦΑΡΙ Το πρόγραμμα στο Οκαβάνγκο Δέλτα ήταν αυστηρό όσο και στο προηγούμενο σαφάρι στη Νότια Αφρική, όπου δεν έμενε στιγμή ανεκμετάλλευτη. Ξυπνούσαμε από πολύ πρωί και μετά 2 - 3 ώρες στο μοκόρο, βγαίναμε σε ένα άλλο νησί στο δέλτα, όπου κάναμε «walking safari». Το walking safari είναι μια εμπειρία που σου αφήνει ανάμικτα συναισθήματα. Υπάρχουν περιπτώσεις που περπατάς για ώρες και δεν συναντάς τίποτα, αλλά εκεί ξαφνικά μπορεί να εμφανιστεί μπροστά σου οποιοδήποτε ζώο. Αυτό το «οποιοδήποτε» έχει μεγάλη σημασία, γιατί τη δεύτερη μέρα, εκεί που περπατούσαμε ανέμελα, ακούσαμε ένα θόρυβο μέσα από τους θάμνους. Ο οδηγός πάγωσε, άλλαξε 10 χρώματα και τότε είδαμε σε ελάχιστη απόσταση μπροστά μας ένα πολύμετρο μπλακ μάμπα να διασχίζει το μονοπάτι. Το μπλακ μάμπα είναι το πιο γρήγορο (μέχρι και 20 χλμ/ώρα), πιο μεγάλο (φτάνει τα 4,5 μέτρα) και πιο δηλητηριώδες φίδι στην Αφρική, αν όχι στον κόσμο. Το δηλητήριό του είναι τόσο ισχυρό που μπορεί να σκοτώσει μέσα σε 30 λεπτά, με πιθανότητα κοντά στο 100%. Ευτυχώς, εμείς δεν είχαμε δυσάρεστα, και εκτός από αυτό το απρόοπτο, τα υπόλοιπα ήταν μόνο ευχάριστες εκπλήξεις από ορδές ζεβρών, φαντασμαγορικά σμήνη πουλιών και πολυμελείς οικογένειες ελεφάντων. Μία από αυτές, μάλιστα, μας αγριοκοίταξε και το αρσενικό άρχισε να ρουθουνίζει πάλλοντας τα αυτιά του. Εκεί ο οδηγός μάς ενημέρωσε ότι ο ελέφαντας είναι από τα πιο επικίνδυνα ζώα στον πλανήτη, σπάνια έχουν φυσικό αντίπαλο και όταν νιώσουν απειλούμενοι, μπορούν να σαρώσουν ολόκληρα χωριά στο πέρασμά τους. Τα βράδια ήταν κάπως περίεργα στο δέλτα. Η επαφή με τη φύση ήταν τόσο ρεαλιστική, που σου ξυπνούσε τα ένστικτα επιβίωσης. Δεν είμαι σίγουρος αν κοιμήθηκα πραγματικά κανένα βράδυ. Νομίζω, όμως, πως εμπέδωσα πλήρως την έννοια του «λαγοκοιμάμαι», αφού σε ελάχιστη απόσταση από την κατασκήνωσή μας μπορούσες να ακούσεις όλο το ζωικό βασίλειο να παρελαύνει! Το πρώτο βράδυ, ένας μάλλον εκνευρισμένος μοναχικός ελέφαντας μούγκριζε σε απόσταση λιγότερη από 200 μέτρα. Από την άλλη πλευρά άκουγες όλη τη νύχτα ύαινες να χαχανίζουν, ενώ το δεύτερο βράδυ εκεί που είχα κάπως αποκοιμηθεί, ακούω τον Ντάβιντ να φωνάζει πανικόβλητος, καθώς ένα φίδι έκανε τη βόλτα του γύρω απ' τις σκηνές μας. Νομίζω πως εκείνο το βράδυ δεν άλλαξα πλευρό, φοβούμενος την οποιαδήποτε αλληλεπίδραση με τον απρόσκλητο επισκέπτη. Το τελευταίο πρωί τα παζάρια μας έπιασαν τόπο και δεν πήγαμε για σαφάρι, αλλά πήγαμε για μερικές βουτιές και μαθήματα οδήγησης μοκόρο σε ένα κοντινό νησί που είχε μόνιμες κατασκηνώσεις. Εκεί, περικυκλωμένοι από τραπεζάκια, πλαστικές καρέκλες, αιώρες, ψυγεία και μαγειρεία, νιώσαμε σαν Νεάντερταλ που βγήκαν από τη μηχανή του χρόνου! Το απόγευμα πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το lodge, όπου ο ιδιοκτήτης είχε τα κέφια του. Φόρτωσε όλους τους ενοίκους, φαγητά και 2 - 3 καφάσια μπίρες και μας πήγε να δούμε το ηλιοβασίλεμα στον ποταμό Τhamalakane. Οταν γυρίσαμε στο lodge, τα όργανα ήταν ήδη κουρδισμένα και μας περίμεναν για άλλη μια «γκρικ νάιτ». Αυτές ήταν και οι τελευταίες άνετες/ευρύχωρες στιγμές που θυμάμαι πριν στριμωχτούμε ξανά στο λεωφορείο της επιστροφής για τη Ζάμπια. Από εκεί θα παίρναμε το ταζάρα, το διάσημο τρένο που θα μας έβγαζε στον επόμενο σταθμό, την Τανζανία.

yunanistan ziyaret nedenleri!

Yunanistan Ziyaret İçin 10 Neden







Yunanistan Amerikalılar (ve Santorini, üst balayı yerlerinden biri olan pitoresk ada sayesinde) 20. en popüler turizm iken, hala bulunamadı için fırsatları ve [neredeyse] ıssız plajlar keşfetmek için vardır. Ben yanlışlıkla Yunanistan'da bir ay geçen Eylül geçirdi. Ben bir hafta kalmak ve daha sonra Atina üzerinden terk planlıyordu ederken, ben bile daha uzak Atina'dan beni gönderdi yelken gezisi aldı. Ben yelken yapıldı Yani sonra geri Atina yolumu, bir ada, bir kez yapma yavaş süreci başladı. İşte ben yol boyunca aşık 10 şeylerdir.

Fotoğraf: Yunanistan sadece bir büyük fotoğraf op. Yunanistan'ın kötü bir resim çekmek için ciddi zor. Güneş ışığı ve günbatımı ile birlikte mavi kapılı Akdeniz ve badanalı binalar, bir başbakan fotoğraf destination.Beaches Kiklad adaları yapmak: Yunanistan (sadece 227 yerleşim) 6.000 adaları ile sizin beğeninize en az birini bulacağınızdan emin olabilirsiniz: Kırmızı kum, siyah kum, beyaz kum, çıplak, kalabalık ıssız ... Yunanistan yok plaj tek tip bir üst giyiyor gerektirir biridir. Dikkat bayanlar, telefoto lensler ile eski Amerikan ve Kanadalı erkekler Santorini (onlar da Mykonos konum, ama ben, onlar bizim fotoğraf çekmek olmaz şaka ediyorum kim) .Ferries boldur: Yunanistan'da adalar arasındaki Ulaşım harika. Birkaç yıl önce yüksek hızlı feribot eklenmesiyle, her zaman bir feribot gelmeden ya da çıkış var gibi görünüyor. Bazı insanlar yavaş standart feribot şikâyet ederken açık üst deck.Sailing üzerinde güneşlenen, olmak hiçbir yerde olduğunda, onlar mükemmel yavaş seyahat seçeneği vardır: Med Yelkenli nihai lüks fantezi gibi geliyor, ama birçok bütçe yelken seçenek vardır Kendi yat var ne yoksa. ;) Ben bir bütçe yelken gezisi aldı - 8 kişiyi 50 'yata. Bu yakın kesimlerde, ama yine de eğlenceli bir deneyim oldu. Highlights (! Sağ tekne kapalı) Akdeniz'in ortasında yüzmeye ve-port Rus mega yatlar yanında yukarı çekerek bulundu. Ahh, yelken life.Windsurfing ve bisiklet: Yunanistan'da birkaç adalar dünyaca ünlü uçurtma sörfü ve rüzgar sörfü yerleridir. Ben bir bütçe olduğu için, ben Naxos 230 $ 6 saatlik windsurf sınıfı almak istemiyordu. Ben herhangi fiyatlarını veya intro sınıfları vardı sordu ve 13 $ için bir 2 saatlik ders almak kadar sona erdi! € 3 günde benim bisiklet kiralama ekleyin ve ben bir bargain.Wine de o kadar spor oldu: Uzo en sık her şey Yunan ile ilişkili, ancak Yunanistan da bir patlama şarap bölgesi, (çok az olan ihraç olduğunu ABD veya Kanada). Santorini sayısız şarap imalathaneleri ve turlar ve en iyi şekilde beyaz şaraplar için bilinir. Yunanistan'da, ev beyaz şarap sipariş ettiğinizde, lezzetli ve yerel olmak üzere kaçınılmazdır. Opa Küçük bir kasaba dostu: Eğer bir oda kiralamak ve yanlışlıkla bir kaç yıl kalmak olabilir gibi Cyclades az turistik adaların bazı hissediyorum üzerinde. Naxos ve Paros genellikle yolculukları ve parti kalabalık tarafından atlanır, böylece yerlilerin samimiyeti farklı bir duygusu var. Santorini yerel Neden Naxos için gidiyoruz ", diye sordu? Bu, orada yapacak bir şey çok sessiz. ! Geceleri, meşgul değil, hiçbir insanlar "Mükemmel, ben quiet.Athens gibi: Atina genellikle donuk olduğu için kötü bir rap alır" yol sen 5 saat varsa, bu bütün manzaraları görmek için yeterli Atina'da "tür . Onlar isyan değilken - - olsa bir çok yapılabilen bir şehir ve yaklaşık 2 gün geçirmek için eğlenceli bir yer. Gerçeği: Akropolis ve müzeleri görmek ve zevk antik history.Food, gıda, gıda dalmış olan Yunanlılar gıda biliyorum - inanılmaz balık, gyros, Yunan salatası, beyaz peynir, kalamata zeytin, ekmek, zeytin yağı, meze, sadziki, saganaki , Spanakopita, musakka, dolmades, souvlaki, akşam yemeği, Yunan yoğurt ve bal, gelato, nutella krep ile ücretsiz uzo ... Yunanistan'da gerçekten de yedik. Yunanistan'da bir pescatarian ve sıkı bir vegetarian.Affordability olmak oldukça mutlu oldu: Yunanistan omuz mevsim (ilkbahar veya sonbaharda) yolculuk, özellikle inanılmaz uygun fiyatlı. Yunanistan "Avrupalı" pahalı olma klişe alır, ama ben Avustralya, Türkiye, ya Hawaii'de mi daha ben günde daha az para harcadı. Sürece Mykonos açık kalmak gibi, tüm Kiklad adaları yoluyla bütçe seçenekleri bulabilirsiniz. Ben, senin 3 Euro bisiklet kiralama, 2 Euro gyro, 2 Euro gelato ... eklemek Naxos bir balkon ve A / C ile tek bir oda için 20 Euro / gece ödenen ve lüks yaşam bir bütçe yolda demektir!

Причины посетить Грецию

10 причин посетить Грецию







В то время как Греция 20 самым популярным туристическим направлением для американцев (и благодаря живописном острове Санторини, один из лучших мест медовый месяц), есть еще дела, которые будут найдены и [почти] пустынные пляжи, чтобы исследовать. Я случайно провел около месяца в Греции в сентябре прошлого года. В то время как я планировал остановиться на одну неделю, а затем оставить через Афины, я взял в поездке на яхте, который послал меня еще дальше от Афин. Таким образом, после я был сделан парусный спорт я начал медленный процесс принятия мой путь назад в Афины, одном из островов раз. Вот 10 вещей, которые я влюбилась в пути.

Фотография: Греция одна большая фотография соч. Это серьезно трудно принять плохое изображение в Греции. Здания Средиземноморья и побеленные с синими дверями, в сочетании с солнечным светом и закаты, делают Кикладских островов простое число Фотография destination.Beaches: С 6000 островов в Греции (только 227 населены), вы будете уверены, что найти хотя бы один по своему вкусу: красный песок, черный песок, белый песок, многолюдно, пустынной, ню ... Единственный тип пляжа, что Греция не имеет один, который требует носить верх. Остерегайтесь дамы, старые американские и канадские мужчины с телеобъективов изобилуют на Санторини (они на Миконос слишком, но кто я шучу, они не будет принимать наши фотографии) .Ferries: Транспорт между островами в Греции является фантастическим. С добавлением высокоскоростные паромы несколько лет назад, всегда кажется, что паром прибывающих или вылетающих. В то время как некоторые люди жалуются на медленные стандартных паромы, они идеальный вариант медленного движения, когда у вас нет, где можно, загорать на открытом верхнем deck.Sailing: Парусный спорт Med звучит как роскошь фантазии, но есть много вариантов бюджета парусные Если вы не посчастливилось иметь свой собственный яхту. ;) Я взял бюджет путешествия под парусом - 8 человек в 'яхте 50. Это было тесноте, да еще забавный опыт. Основные плавали в середине Средиземного моря (справа от лодки!) И потянув вверх вместе с российскими мега-яхт в порту. Ах, парусный спорт life.Windsurfing и езда на велосипеде: Несколько островов в Греции мировым именем, кайтсерфинга и виндсерфинга места. Так как я был на бюджете, я не хочу, чтобы взять $ 230 6-часовой класс виндсерфинга в Наксосе. Я спросил, если они имели какие-либо сделки или интро классы и в конечном итоге получить 2-часовой урок за $ 13! Добавить в мой прокат велосипедов 3 евро в день, и я был спортивным его на bargain.Wine: Узо чаще всего ассоциируется с все греческое, но Греция также бум винный регион, то (очень незначительная часть которых экспортируется в США или Канаде). Санторини имеет бесчисленное количество виноделен и туры, и лучше всего известны своими белыми винами. Когда в Греции, заказать дом белого вина, это обязательно будет вкусно и местные. Opa Малый дружелюбие город: На некоторых из менее туристических островов Киклад, вы чувствуете, как вы могли бы арендовать комнату и случайно остаться на несколько лет. Наксос и Парос, как правило, будет пропущено, круизы и партийной толпе, так что различные чувства дружелюбия от местных жителей. Местный в Санторини спросил: «Почему вы собираетесь Naxos? Это не очень тихо, ничего не делать. ! Ночью, не занят, нет людей из "Отлично, я не хотел quiet.Athens: Афины часто получает плохую репутацию за тупой в" если у вас есть 5 часов, этого достаточно, чтобы увидеть все достопримечательности в Афинах "виде пути , Это очень проходимую города, но и - когда они не массовые беспорядки - забавное место, чтобы потратить около 2 дней. См Акрополь и музеи и наслаждаться погружением в древнем history.Food, питание, питание: Факт: Греки знают еду - удивительных рыб, гироскопы, греческий салат, сыр фета, Каламата оливки, хлеб, оливковое масло, мезе, sadziki, Saganaki , spanakopita, mousaka, dolmades, Сувлаки, бесплатно узо с ужином, греческий йогурт и мед, мороженое, шоколадная паста блины ... Я съел очень хорошо в Греции. Я был очень счастлив быть pescatarian в Греции и не строгое vegetarian.Affordability: Греция невероятно доступным, особенно если вы путешествуете в плечо сезонов (весной или осенью). Греция получает стереотип "Европейский" дорого, но я провел меньше денег за день, чем я сделал в Австралии, Турции, или на Гавайях. До тех пор, пока вы остаетесь в стороне от Миконос, вы найдете варианты бюджета все через Кикладских островов. Я заплатил 20 евро / сутки за одноместный номер с балконом и A / C в Наксос, добавьте в 3 евро прокат велосипедов, 2 Евро гироскоп, 2 Евро мороженого ... и вы находитесь на бюджете пути к роскошной жизни!

Reasons to visit Greece!

10 Reasons to Visit Greece

While Greece is the 20th most popular tourist destination for Americans (and thanks to the picturesque island of Santorini, one of the top honeymoon spots), there are still deals to be found and [almost] desolate beaches to explore.  I accidentally spent about a month in Greece last September.  While I had planned to stay for one week and then leave via Athens, I took a sailing trip which sent me even farther away from Athens.  So after I was done sailing I started the slow process of making my way back to Athens, one island a time.  Here are 10 things that I fell in love with along the way.

1. Photography: Greece is just one big photo op. It’s seriously hard to take a bad picture in Greece. The Mediterranean and whitewashed buildings with blue doors, combined with sunlight and sunsets, make the Cyclades islands a prime photography destination.
2. Beaches: With 6,000 islands in Greece (only 227 inhabited) you’re sure to find at least one to your liking: red sand, black sand, white sand, crowded, desolate, nude… The only type of beach that Greece doesn’t have is one that requires wearing a top. Beware ladies, old American & Canadian men with telephoto lenses abound on Santorini (they’re on Mykonos too, but who am I kidding, they wouldn’t be taking our photos).
3. Ferries: Transportation between the islands in Greece is fantastic. With the addition of high speed ferries several years ago, there always seems to be a ferry arriving or departing. While some people bemoan the slow standard ferries, they are the perfect slow travel option when you have no where to be, sunning on the open top deck.
4. Sailing: Sailing the Med sounds like the ultimate luxury fantasy, but there are many budget sailing options if you don’t happen to have your own yacht. ;)  I took a budget sailing trip – 8 people to a 50′ yacht.  It was close quarters, but still a fun experience. Highlights were swimming out in the middle of the Mediterranean (right off the boat!) and pulling up alongside Russian mega yachts in-port. Ahh, the sailing life.
5. Windsurfing & biking: Several islands in Greece are world renowned kitesurfing and windsurfing locations.  Since I was on a budget, I didn’t want to take the $230 6-hour windsurfing class in Naxos. I asked if they had any deals or intro classes and ended up getting a 2-hour lesson for $13! Add in my bike rental of 3 euros a day and I was sporting it up at a bargain.
6. Wine: Ouzo is most often associated with all things Greek, but Greece is also a booming wine region, (very little of which is exported to the US or Canada).  Santorini has countless wineries and tours and is best known for their white wines. When in Greece, order the house white wine, it’s bound to be delicious and local. Opa!
7. Small town friendliness: On some of the less touristy islands in the Cyclades, you feel like you could rent a room and accidentally stay for a few years. Naxos and Paros are generally skipped by the cruises and party crowd, so there’s a different sense of friendliness from the locals. A local in Santorini asked, “Why are you going to Naxos? It’s very quiet there, nothing to do. At night, not busy, no people out!” Excellent, I like quiet.
8. Athens: Athens often gets a bad rap for being dull in a “if you have 5 hours, that’s enough to see all the sights in Athens” sort of way. It’s a very walkable city though and – when they’re not rioting – a fun place to spend about 2 days.  See the Acropolis and museums and enjoy being immersed in ancient history.
9. Food, food, food: Fact: The Greeks know food – amazing fish, gyros, Greek salad, feta cheese, kalamata olives,  bread, olive oil, meze, sadziki,  saganaki, spanakopita, mousaka, dolmades, souvlaki, free ouzo with dinner, Greek yogurt and honey, gelato, nutella crepes… I ate really well in Greece. I was quite happy being a pescatarian in Greece and not a strict vegetarian.
10. Affordability: Greece is incredibly affordable, especially if you travel in the shoulder seasons (spring or fall).  Greece gets the stereotype of being “European” expensive, but I spent less money per day than I did in Australia, Turkey, or Hawaii. As long as you stay clear of Mykonos, you’ll find budget options all through the Cyclades islands. I paid 20 Euros/night for a single room with a balcony and A/C in Naxos, add in your 3 Euro bike rental, 2 Euro gyro, 2 Euro gelato… and you’re on a budget path to luxury living!